.

2012-02-20T01:44:00.000+03:30

شب مانده است و راه به پایان نمی‌رسد.*

شب مانده است

و راه به پایان نمی‌رسد.

شب مانده است

و راه

به پایان نمی‌رسد.

شب،

مانده است

به پایان

نمی‌رسد.

به پایان نمی‌رسد

* محمد مختاری

And when you think more than you want, your thoughts begin to bleed

2012-01-26T13:06:00.000+03:30

"و بعد یک روز می بینی که ده سال پشت سر گذاشته‌ای

هیچ‌کس نگفت کی شروع کنی به دویدن، تیر آغاز مسابقه را نشنیدی"

(تایم – پینک‌فلوید)

یک وقتی همه چیز خیلی بدیهی بود. همه‌ی تصمیم‌ها، همه‌ی کارها. شکی نبود. یک منبع اطمینان پشت همه چیز جریان داشت که نمی‌دانم از کجا سرچشمه می‌گرفت. بعد آرام آرام شک و تردید هوار شد. یک ترس بی‌در و پیکر. رکود. رخوت. تصمیم گرفتن سخت‌ترین کار زندگی شد. از انتخاب یک چای ساده توی کافه تا تصمیم برای ماندن یا رفتن! مثل آن روز بزرگ‌راه چمران که توی بولوار وسط گیر کرده بودم. نه راه رفتی بود نه برگشت. پشیمانی نیست. یا حداقل، حس غالب نیست. انگار تمام سیستم و فیزیکم از اول برای تا همچین وقتی برنامه‌ریزی شده، ایده‌ای برای ادامه‌اش ندارد! دور و برم، هم‌کلاسی‌ها، هم سن و سال‌ها، جز آن‌ها که در تکاپوی رفتن‌اند بقیه کمابیش دچار همین "بی‌حسی" شده‌اند انگار. یک مقدار تلاش و انگیزه هم اگر هست صرف "عقب نماندن" است.

"خستگی معمولن از عدم اطمینان به وجود می‌آید و خود عامل و باعث بی‌تصمیمی است و از آن بالاتر سبب گریز از واقعیت می‌شود و تعمق و سلامت اندیشه را از میان می‌برد".

این را گیدئون همان اول کتاب معروفش، "فضا، زمان، معماری"، می‌گوید. وقتی دارد از سکون و رخوت پدید آمده در نقاشی و آشفتگی در معماریِ 50-60 سال پیش می‌نویسد.

رفتم برای خودم یک دفتر مشکی خریدم در خورِ خودنویس جدید! بلکه شروع کنم به نوشتن از این اغتشاش فکری. آرام شود. نوشتن از همین چند کاری که حداقل یک ته‌اطمینانی هست برای انجام دادنشان. کش مشکی دور دفتر را باز می‌کنم. قلم توی دستم می‌چرخد، می‌نویسد اسفندماه 90. خط تیره، قرارداد شرکت فلان (انگار که یادم می‌رود مثلن!). اسمش را کامل می‌نویسم که به قول آقای گِری مهم به نظر بیاید. خط تیره‌ی بعدی هفته‌ای 5 روز، روزی 6 ساعت. بعدی ثبت نام کلاس فلان و فلان. بعدی ... می‌رسم آخر صفحه. بزرگ می‌نویسم تو لیو اور نات تو لیو (leave)؟

Had we but world enough, and time

2012-01-24T12:40:00.000+03:30

By Mario Giacomelli

قوم نحرق هالمدينه و نعمّر وحده أشرف

Let's burn this town and build a more honorable one

قوم ننسى هالزمان و نحلم زمن ألطف

Let's forget about these times and dream about sweeter one

ما زالك بلا شي ما فيك تخسر شي

You still don’t have anything and you have nothing to lose

وانا ملّيت من عشرة نفسي

And I am tired of getting along with myself

كان بدي غيّر العالم مش عارف كيف العالم غيّرني

I wanted to change the world; I don’t know how the world changed me

كان بدي احمل السما وهلق انجق حامل نفسي

I wanted to hold the sky and now I'm barely holding myself

قول انّي منيح

Just say that I'm alright

قول انّي منيح...
Just say that I'm alright…

Inni Mnih

Mashrou' Leila

(+)

صدات.. صدای خسته‌ی مطمئنت، که "درست میشه".. که "همه چی درست میشه"..

عنوان از اندرو مارول

And I’m not safe I think I need a second skin

2011-12-25T20:54:00.000+03:30

شاید که ما

نسل عبور در تاریکی بوده‌ایم

و جای پاهامان را نیز به خود مبتلا کرده‌ایم.

دیدارهای سخت

و واژه‌هایی

که هیچ‌یک درست

ندانستیم نقطه‌هاشان را کجا باید گذاشت.

پس چشم

بی‌قرار مانده است

رو به دنیایی که هیچ نمی‌داند چگونه باید

آن را نگریست.

نگاه میهنم پیرم کرده است.

پراکنده از شعرهای محمد مختاری

و نور تجزیه‌مان می‌کند به آغاز دنیا*‏

2011-12-15T22:36:00.001+03:30

اصلن گاهی سکوت بین ما، آن‌قدر دامنه‌دار و طولانی می‌شد، که صبح‌ها، کلمات فراوانی را می‌دیدیم که روی مسواک ما، جمع شده است.

داستان‌های ناتمام / بیژن نجدی

ما می‌دانیم در برابر مرگ

سیگارمان را

چگونه با آتش خنده‌ای بگیرانیم

ناظم حکمت

Dance

Tsabropoulos

3. یک لبخندِ آرام، کش‌ آمده‌ روی این روزها. یک حال خوبِ سبک. آن‌قدر که هوس جعبه‌‌ی چوبی رنگ‌ها بیفتد به جانم. هوس بوی هولناک رنگ‌ها. خیره شدن به بوم سفید برای کشیدن. زل زدن به صفحه‌ی سفید برای نوشتن.

4. کلمه‌ها التیام می‌بخشند. ویران می‌کنند. اعجاز می‌کنند. رنگ‌ها هم.

5. کتاب را ورق می‌زنم مدام، به بهانه‌ی صفحه‌ی اول و تصاویر. هربار یک مکث ناخودآگاه طولانی روی این عکس. که یک بار معنایی غریبی پیدا کرده. یاد‌اور تمام یک سالی که گذشت. "سال روزهای بلند و استقامت‌های کم". تاب آوردم؟ شاید! که اصلن تمامش به تاب آوردن گذشت. به درگیری. تنش. ناآرامی. حالا عکسِ گوشه‌ی میز هم رفته لای همین صفحه‌ی کتاب. فکر می‌کنم که "چه شکیباست روح".

5. بازگشت به دوران آرامش سرخپوستی؟ شاید!

*مختاری

"شاعران در هر کجا که هستند زاده‌ی اضطراب جهانند"

2011-11-09T21:41:00.000+03:30

در زبان روسی تعبیری هست درباره‌ی شخصی که دیوانه‌وار با خود و زندگی پیرامونش در نزاع است. می‌گویند نمی‌تواند جایی برای خود پیدا کند.

از معرفی تسوتایوا، »زاده‌ی اضطراب جهان »

تسوتایوا حلقه‌ی پایانی زنجیره‌ی خودکشی شاعران در دوران استالینی بود. بیجا نیست اگر به تاریخ مختصر و شاعرانه‌ی این زنجیره‌ی تراژیک نظری بیفکنیم.

در روز بیست و هفتم دسامبر سال 1925، سرگئی یسه‌نین شاعر تغزلی روس، در اتاق مهمان‌خانه‌ای به نام آنگلتر با قلم‌تراش مچ خود را برید و خودکشی کرد. و در آخرین لحظات با خون خود شعری خطاب به معشوقش نوشت و در آن گفت:

در این زندگی مرگ چیز تازه‌ای نیست

اما زیستن هم تازه‌تر از آن نیست

ولادیمیر مایاکوفسکی که از خودکشی او هم اندوهگین بود و هم خشمگین؛ در آوریل سال 1926 شعری دردمندانه و غنایی سرود به نام »به سرگئی یسه‌نین» و در آن گفت:

تو که با کلمه‌ها کار می‌کردی

که هیچ‌کس در جهان نمی‌توانست،

چرا، برای چه؟ ما در نمی‌یابیم...

بعد می‌افزاید:

اگر آنگلتر فقط کمی مرکب داشت، تو ناچار نمی‌شدی رگ‌هایت را باز کنی.

چرا شمار خودکشی‌ها را افزون کنیم؟

چرا تولید مرکب را، تنها، افزون نکنیم؟

و سرانجام می‌گوید:

در این زندگی مرگ چندان دشوار نیست

ساختن زندگی نو، دشوارتر است

اما مایاکوفسکی هم در چهاردهم آوریل 1930 در آپارتمانی در گذر لوبی یانسکی، با افسردگی تمام شعری در دفترچه‌ی یادداشتش می‌نویسد، با عنوان »خطاب به هرکس» و خود را با تپانچه می‌کشد.

در این شعر آمده است:

حادثه، چنان که می‌گویند، گذشته است، تمام شده، انجام یافته است

قایق عشق بر سنگ واقعیت شکست

تو و من یکسانیم

نیازی دیگر به فهرست دردهای مشترک و آزارها و خطاکاری‌ها نیست

نگاه کن فقط، جهان یکپارچه آرام است

لحظه‌ای چون این است که بیدار می‌شوی و سخن می‌گویی

با زمان، با تاریخ، با همه‌ی آفرینش...

در بیستم اوت سال 1930 مارینا تسوتایوا در پاریس، شعری می‌نویسد در 7 قطعه، با عنوان »به مایاکوفسکی». در بخش ششم شاعر خودکشی کرده، یسه‌نین و مایاکوفسکی، در بهشت با هم دیدار می‌کنند.

در بیست و یکم ماه اوت 1941 در یلابوگا، مارینا تسوتایوا، در تنهایی اسف‌انگیزش خود را به دار می‌آویزد. بی‌هیچ نامه‌ای. بی‌هیچ شعری.

زاده‌ی اضطراب جهان – محمد مختاری (عنوان کتاب، مصراعی‌ست از افسانه‌‌ی نیما)

2011-10-14T22:13:00.000+03:30

Edvard Munch

Aunt Karen in the Rocking Chair. 1883

آیا هیچ‌گاه بیوه زنانی را که بر نیمکت‌های دورافتاده نشسته‌اند دیده‌اید، بیوه‌زنان فقیر؟ چه جامه‌ی عزا در بر داشته باشند و چه نداشته باشند، شناختنشان آسان است. گذشته از آن، در سوگواری فقیر همیشه کمبودی احساس می‌شود، فقدان تناسبی که آن را محزون‌تر جلوه می‌دهد. فقیر ناگزیر است که در ابراز ماتم خود صرفه‌جو باشد، غنای سوگ خود را با آب و تاب جلوه می‌دهد.

بیوه‌زنان _ ملال پاریس و گل‌های بدی / شارل بودلر _ دکتر ندوشن

زیبایی عزا در نظر بودلر یکی از عناصر اصلی تجدد است. در مقاله‌ی خود به‌عنوان نمایشگاه نقاشی 1846 درباره‌ی جامه‌ی سیاه می‌نویسد: «آیا این جامه که چون آیتی از عزای مداوم بر شانه‌های لاغر و سیاه دورانِ دردمند ما افتاده است، برازنده‌ی این دوران نیست؟ توجه داشته باشید که جامه‌ی سیاه و ردنگوت تنها زیبایی سیاسی ندارند که مبین تساوی همگانی است، بلکه از زیبایی شاعرانه‌ای نیز که مبین روح جامه است بهره‌مندند؛ صف عظیمی از مرده‌خواران در برابر ما می‌گذرند، مرده‌خواران سیاسی، مرده‌خواران عشقی، مرده‌خواران بورژوازی. همه‌ی ما مراسم تدفینی را بر عهده داریم.»

توضیحات و حواشی ملال پاریس / دکتر ندوشن

The Persistence of Memory

2011-10-08T01:39:00.002+03:30

The Persistence of Memory [cropped]

by Salvador Dalí

نزدیک اینجا که می‌شوم، کلمه‌ها ریزش می‌کنند. تمام می‌شوند. مثل وقتی که سرت را بگیری زیر آب، سکوتِ محضِ محض. بعد شب موقع خواب جمله‌ها مسلسل‌وار و پیوسته ردیف می‌شوند توی ذهنم. یک جوری شده که هرشب یک پست کامل نوشته می‌شود تا بخوابم. اینجا که می‌آیم اما خالیِ خالی. یکی دو جمله می‌نویسم و تمام. پر شده از درفت‌های یکی دو خطیِ بی‌معنی. پستِ ذهنی دیشبم یک چیزی بود در ستایش مسیرهای هر روزه‌ی این چند سال. برآیند مسیر دانشگاه، مسیر راهپیمایی‌ها، گالری‌ها، کافه‌ها، پیاده‌روی‌ها. برآیند همه‌ی آدم‌های زندگی‌. که با هرکدام‌ یک وقتی این خیابان‌ها را زیر پا گرفتیم. شده قبرستان خاطره‌ها. نقطه‌ی مشترک تمام‌ دوستی‌ها و یادها. هر گوشه و کنارش چیزی زنده می‌شود مدام. جان می‌گیرد.

این را گذاشته بودم روی تکرار و راهم را کج کرده بودم به سمت مسیر تکراریِ همیشه و فکر می‌کردم که یک وقتِ پر دل و جرأت‌طوری باید رفت سراغ همه‌ی آرشیوها. قبل از غرق شدنِ چندباره توی ورطه‌ی هولناکشان، نیست و نابودشان کرد. آرشیوهای کاغذی. ایمیلی. همه‌ی نوشته‌ها. عکس‌ها. هر چیزِ کوچک و بزرگِ به یاد آورنده. و آهنگ‌ها. و بیشتر از همه آهنگ‌ها. که گره می‌خورند به یک لحظه‌ی خاص. آدم خاص. جای خاص. استمرار می‌بخشند به خاطره‌ها. که یک وقت‌ به خودت بیایی ببینی گیر کردی توی گیر و داد آهنگ و مکان و آدم‌ها و خاطره‌های لعنتی‌.

I feel like the carpet's been yanked out from under me

2011-09-18T23:54:00.000+04:30

اصلن این زندگی راه به هر جور باور و اعتقادی را می‌بندد. هر چقدر هم انکار کنی بیشتر اصرار و تأکید دارد.

انگار یک توده‌ی عظیم باورهای سرخورده منتظر باشند چیزی پیدا کنند، چنگ بیندازند بهش، نگهش دارند، بس که یک خالی نحس روز به روز بزرگ‌تر می‌شود، همه جا را پر می‌کند از خودش.

باید این‌قدر زود به زود همه چیز با هم فرو نریزد. باید یک چیزی باشد، یک چیزهایی، که بشود هنوز بهشان باور داشت. اطمینان داشت از وجودشان. از دوام‌شان.

بعد یک وقت‌هایی یک چیزهایی مهم می ‌شوند، یک چیزهایی می‌شوند همه چیز آدم، که فکر که می‌کنی می‌بینی چقدر باید خالی بوده باشی که دست آویزت شده باشد یک همچین قضیه‌ای.

گاهی برای تنوع هم که شده لازم است اتفاق‌ها همان‌طور بیفتند که باید. همان‌طور که از خیلی وقت قبل مطمئن بودی باید بیفتند.

2011-08-27T02:26:00.000+04:30

عده‌ای به خودشان شکنجه می‌کنند برای اینکه از سرکشی روح خود بکاهند. من با تعذیب روح، جسمم را ضعیف ساخته بعد با این قسم عذاب که به جسم خود می‌دهم روح خود را شورانگیزتر می‌کنم.

نیما یوشیج

مردم زندگی می‌کنند، برای آنکه زندگی بکنند؛ و ما (افسوس!) زندگی می‌کنیم برای دانستن... روان خود را می‌کاویم، چون دیوانگانی که می‌کوشند تا دیوانگی خود را دریابند و هرچه بیشتر در این مقصود پای می‌فشارند، جنون آنان افزون‌تر می‌گردد.

شارل بودلر

از تلفن بیزارم. از دیدارهای شتاب‌زده هم.‏

2011-08-23T00:28:00.001+04:30

فکر نمی‌کردم این‌قدر ظرفیت بی شعوریِ محض داشته باشم. که چند روز، چند هفته، بروم توی لاک انزوای ملال‌انگیزِ پوچِ بی‌هدف. صبح تا شب، شب تا صبح، بشینم برای خودم همین‌جا هدفون توی گوش. همه‌چیز و همه‌کس آرام محو شوند. اهمیت نداشته باشند. یا حداقل فکر کنم اهمیت ندارند. یاد آن‌وقت‌ها که می‌گفتی توی مریخِ خودم زندگی می‌کنم. که خبر ندارم حتا توی خانه‌ چه می‌گذرد. اخبارشان را باید پشت تلفن بشنوم، وقتی بلند بلند برای بقیه حرف می‌زنند. یا گاهی بخوانم همین اطراف.

منبع همه‌ی بیماری‌هامان همین درد بی‌درمانِ "ملال" است و بس. *

* بیماری عجیب "ملال" که منبع همه‌ی بیماری‌های شما آدمیان و منشأ همه‌ی پیشرفت‌های لعنتی شماست.

بازیگر جوانمرد _ ملال پاریس و گل‌های بد / شارل بودلر

Killing me softly

2011-08-19T03:14:00.002+04:30

I've seen death as it sneaked up behind you

Patiently taking its aim

As it aimed for the spark in your eyes

Resistance from here looked so lame

What used to scare me is not worth one thought

As I cling the memory of

Pitch black coffee and cigarette used

While I aimed for a smile on your face

I tried to sit straight up the side of your bed

And pour my thoughts straight down the drain

When it pours I'd much rather get wet

Than to shelter my thoughts from the rain

While I chill my guitar to your amplified breath

And hum away thoughts of your death

All I got left is one awkward embrace

My last aim for a smile on your face

Slowblow - Aim for a Smile

Slowblow - Within Tolerance

2011-08-16T19:25:00.000+04:30

دوستی‌های مردم نسبت به هم از همه چیز سهمناک‌تر و بد عاقبت‌تر است. همین که به عنوان دوستی ترک خجالت کردند شروع به لجاجت می‌کنند.

از نامه‌ی نیما به ناتل

We can forget all our troubles, forget all our cares

2011-08-12T22:43:00.000+04:30

حوالی غروبِ همین روزهای خیابون بهار. بوی همه جور نون تازه. بوی کباب و آش. صف‌های پر از آدم. آدم‌های توی صف سنگک. آدم‌های توی صف آش و حلیم. صف کباب بهار. آدم‌های با چرخ خرید. با کالسکه. آدم‌های هنوز بوی حلوا پیچیده در خانه‌هاشان. خانه‌های هنوز پر از تراکم رنگ و بو و صدا. آدم‌های هنوز زندگی‌بلدِ بهار.

Petula Clark _ Downtown

2011-08-08T23:52:00.000+04:30

دراز کشیده بودم کتاب را گرفته بودم بالای سرم. بوی سنگین ورق‌های کاهی‌ش، بوی خوب کتاب‌های قدیمی، نفس‌ها را تند و کوتاه کرده بود. داشتم فکر می‌کردم به همجواری متن فارسی کتاب با المپیای مانه و ونوس تی‌سین که چقدر غریب و نامأنوس‌اند وقتی نصف تصویرشان سیاه نشده یا چسب ندارند. بعد یک‌دفعه از لای ورق‌هاش، ون‌گوگ‌ها و پیکاسوها و گوگن‌ها رقصان سرازیر شدند. تمبرهای قدیمی عربی بودند، بیشترشان نقاشی‌های قرن نوزده. یک غافل‌گیری خوشایند. که مثلن یکی 40 سال پیش که کتاب را می‌خوانده تمبرها را با دقت چیده لای صفحه‌هاش. پیکاسوهای دوران آبی یک جا. زن‌های تاهیتی گوگن یک جا. ون‌گوگ‌ها، لوترک‌ها، دگاها به ردیف یک جای دیگر. بعد یک جور نامعلومی گذار کتاب افتاده به یک کتاب‌فروشی. بعد من رفته باشم یک شهر دیگر کتاب را خریده باشم. شب کتاب را باز کرده باشم و یک خروار رنگ از لابه‌لای یک توده‌ کاغذ کاهی ریخته باشد روی سر و صورتم. انگار که افتاده باشم وسط خاطره‌های یک آدم دیگر. وسط حال و هوای یک روزگار دیگر.

و گنبد سکوت در معرّق درد برآمد *‏

2011-08-02T01:39:00.005+04:30

بنشینیم به تماشای انقراضمان. آرام و بی‌تشویش. حال همه‌مان خراب است و هیچ وقت خوب نمی‌شود. زندگی قبل از این سرگیجه‌ها چطور بود؟

می‌پرسد: استرس داری؟ فکر می‌کنم به این چیزی که یک دفعه هوار می‌شود. می‌پیچد. می‌پیچد. رها نمی‌کند. له می‌کند. پاره می‌کند. می‌درَد. می‌دَورانَد. می‌چرخد. گیج می‌رود. یک جیغ ممتد می‌شود. داد می‌شود. راه ندارد به بیرون. آوار می‌شود. رسوب می‌کند. می‌خواهم استفراغ کنم حرف‌های این همه سال را. بالا بیاورم کلمه‌ها را حرف به حرف. باید مدام استفراغ کرد. رستگار می‌کند. پوچ. خالی. سبک. حرف‌ها که بمانند متورم می‌شوند. توده‌ی سرطان می‌شوند. سرد و جان_کاه. ملتهب می‌کنند حنجره را. و هیچ ازش برنمی‌آید. و هیچ ازم نمی‌ماند.

فکر می‌کنم به این "چیز" چه می‌گویند؟ یادم می‌آید فقط تخصص کلیه دارد. جواب می‌دهم: گاهی.

* محمد مختاری

Try to kill it all away but I remember everything

2011-08-01T22:58:00.000+04:30

I felt my life with both my hands

To see if it was there

I held my spirit to the glass

To prove it possible

Emily Dickinson

I hurt myself today,

To see if I still feel.

I focus on the pain,

The only thing that's real.

Johnny Cash _ Hurt

2011-07-30T04:05:00.005+04:30

Sketches of Frank Gehry (2005)

By Sydney Pollack

فیلم با سؤال پولاک شروع می‌شود که آیا شروع کردن سخت است؟

جواب می‌دهد: می‌دانی که هست. نمی‌دانم تو چطور شروع می‌کنی ولی من اول میزم را مرتب می‌کنم، تعداد زیادی قرار ملاقات احمقانه می‌گذارم که مهم به نظر برسم. کناره‌گیری، تأخیر، انکار. همیشه این ترس وجود دارد که ندانم چه کار باید بکنم. یک لحظه‌ی مرعوب کننده‌ هست و بعد وقتی شروع می‌کنم همیشه شگفت‌زده می‌شوم، که آن‌ قدر هم بد نبود!

یعنی بهترین وقت برای دیدنش یک همچین روزی بود که نصف روز رو خوابیدی. ظهر بیدار شدی و هی هیچ کاری نکردی. و هی کارهای مانده و تصمیم‌های گرفته نشده رو شمردی و هی از هیچ کاری نکردنت استرس گرفتی و هی از استرس گرفتن خسته شدی و باز دوباره خوابیدی. بعد با مزخرف‌ترین حال ممکن گوشه‌ی آرشیوت چشمت بخورد به اسکیس‌های فرانک گری و خیلی جوگیرانه در طول 80 دقیقه‌ی فیلم، همه‌ی ایده‌ها، دغدغه‌ها و فکرهای پراکنده‌ات با هم جور شوند. تکلیفت با یک بخشی از خودت روشن شود حداقل.

پولاک: چالش اصلی قضیه اینه که باید حال و هوای فضاها توی فضای دو بعدی فیلم به تصویر دربیاد.

فیلیپ جانسون: امکان نداره! بهتره فراموشش کنی و به جاش معمار بشی.

از فیلیپ جانسون و چارلز جنکز تا باب گلداف و دنیس هاپر و خیلی‌های دیگر هستند توی فیلم.

Denial is a better way of getting through another day

2011-07-29T22:37:00.000+04:30

I would like to sit on every root of this tree

With kindled curling flame

On each bough of this tree a heart loosens

Pain won't hurt on a sparrow day

Tenhi_Vähäinen (+)

When silence drowns the screams

2011-07-18T23:46:00.000+04:30

می‌بینی! این حقیقت ماست

نزدیک و دور واهمه در واهمه

و مثل این ماه ناگزیر که گردیده است

گرد جهان و باز همچنان درست همانجا که بوده مانده است.

و هر شب انگار در غیابت باید خیره ماند همچون ماه

در حلقه‌ی عزایی که کم‌کم عادی شده‌ست.

محمد مختاری

یک مرخصی. بازنشستگی. یک خواب چندماهه‌ی بی‌دغدغه. یک جایی که درست همان وقت که می‌روی سراغ لباس گلدار و گردنبند و گوشواره‌ی رنگی، که شاد و خوشحال تابستانت را شروع کنی، یکی برنگردد با چند کلمه فروبپاشدت. جایی که اصرار نداشته باشی مدام از آدم‌ها بت بسازی. که مدام نابودش کنند. یک جایی که هر روز از خستگی بیهوش نشوی از کابوس بیدار نشوی از اضطراب نمیری. جایی که حرف زدن اینقدر سخت نباشد. رابطه‌ها و آدم‌هاش آن‌قدر پیچیده نباشند که سکوت را ترجیح دهی. بشود " از فکر کردن به مشکلاتی که دنیا گهگاه در مقابل انسان ایجاد می‌کند، خودداری کنی. چون آن وقت دیگر حتا نفس کشیدن هم در این دنیا غیر ممکن می‌شود." * جایی که نفس کشیدن هر روز دشوارتر نشود.

* هیروشیما عشق من – دوراس

Elle: Sometimes we have to avoid thinking about the problems life presents. Otherwise we'd suffocate.

We've been sentenced to death by the blues

2011-07-07T04:20:00.000+04:30

The Dance of Life [1899-1901]

by Edvard Munch

شب قبل یکی از تحویل پروژه‌ها بود. پنج صبح بود و ما سه نفر آدمِ ته‌کشیده، برعکس روز قبل که از خنده می‌خوردیم به در و دیوار، با ته‌مانده ‌ی رمقِ نداشته‌مان نشسته بودیم دور هم مشغول کار. فضای بی‌صدای ناراحتی بود. گشتم بین فولدرها رسیدم به آقای کوهن. زدم روی شافل که برای خودش انتخاب کند. رسید به take this waltz. حالا دو هفته‌ست که بیخ گلویم را گرفته با صدای بلند ول نمی‌کند. امشب دیدم یکی کامنت گذاشته زیر ویدیوش که:

I am a 55 year old man, I have had 4 decades being moved by Leonard's poetry I am still reduced to tears by him.

هی می‌خواند:

There's a shoulder where Death comes to cry

There's a tree where the doves go to die

…

There's a bar where the boys have stopped talking

They've been sentenced to death by the blues

اند آی ریدیوس تو تیرز

There's a piece that was torn from the morning

2011-07-01T03:49:00.000+04:30

Andre Kertesz 1974

چرا باید احتیاج مبرمِ به خاطر آوردن را انکار کرد؟

هیروشیما، عشق من _ دوراس

آدم یک روزهایی را حق ندارد فراموش کند. حتا اگر 13 سال گذشته باشد.

youth without youth

2011-06-23T00:42:00.000+04:30

.

And these are supposed to be The Best Years of Our Lives

ما نیز می‌میریم، آری؛ اما...‏

2011-06-21T02:13:00.000+04:30

با کشورم چه رفته است

که از کوچه‌های خفته‌ی شهر

با قلب سربداران

با قامت قیام

انبوه پاره‌پوشان

انبوه ناگهان

انبوه انتقام

نمی‌آیند

چشم صبور مردان

دیری‌ست

در پرده‌های اشك نشسته‌ست

دیری‌ست قلب عاشق

در گوشه‌های بند شكسته‌ست

چندان ز تنگنای قفس خواندیم

کز پاره‌های زخم، گلو بسته ست

ای دست انقلاب

مشت درشت مردم

گل مشت آفتاب

با کشورم چه رفته است.

سعید سلطان‌پور

(+) این، آرشیوی فوق‌العاده از شب‌های شعر انستیتو گوته. مهرماه 56.

(+) این، بخشِ جدا شده‌ی شعر بالا از کل فایل سلطان‌پور در شب پنجم.

(+) این، متن و صدای دکلمه‌ی اسماعیل خویی. به یاد سعید سلطان‌پور. با موسیقی اسفندیار منفردزاده.

که به رختِ رخوتِ خوابِ خرابِ خود از خویش بیگانه است

2011-06-18T21:32:00.000+04:30

Rue Lafayette (Lafayette Street)

by Edward Munch 1981

Anyway, I can try .. Anything it's the same circle .. That leads to nowhere and I'm tired now.

No concentration, .. Just a white disorder .. Everywhere around me, .. You know I'm so tired now.

Monochrome flat, monochrome life, .. Only absence near me, .. Nothing but silence around me.

Sometimes I open the windows .. And listen people walking in the down streets. .. There is a life out there.

این بی‌حوصلگی محض، از یان تیِرسن‌های این چند روز بود که همه‌اش تأکید داشت آیم سو تایرد ناو؟ یا از این امتحان مزخرف بود که اعتماد به نفسم ذره‌ذره با جوهر خودکار راه می‌گرفت روی کاغذها، خالی می‌شدم ازش؟ این بی‌حوصلگی محض. آن‌قدر محض که نمی‌گذاشت بروم صندلی کناری که یک ساعت تمام تا تک‌تک سلول‌های خاکستری رسوخ نکند آفتاب. دو ساعت از امتحان گذشته بود و بچه‌ها هنوز مشغول چک کردن جوابِ سؤال‌ها بودند. این همه اعصاب؟ این همه حوصله؟

می‌گفت کاش دخترش مثل من بود. کاش وقت می‌گذاشت. حوصله‌ی تمرکز کردن روی یک کار را داشت. نه اینکه یک ماه برود سراغ نقاشی. یک ماه گیتار. یک ماه عکاسی. می‌گفت کاش دخترش بودم، خیلی سال قبل‌تر. گذشت و گذشت تا الان که فکر می‌کنم همه‌ی حوصله و انگیزه و دلخوشی‌هام جایی توی این 4 سال گیر کردند. حالا فقط منِ خسته‌ی بی‌حوصله مانده و آخر یک دوره از زندگی‌اش که هیچ اعصابِ رفتن به فاز بعدی را ندارد. انگار که به حالت محضِ همه‌ی مشتقات خستگی رسیده باشد. بی‌حالیِ محض. لختیِ محض. قانون اول نیوتون بود؟ تمایل اجسام به حفظ حالت قبلی؟

عنوان از شاملو

"رفتند، و ما بی‌شرمان ماندیم، صدها سال است که مانده‌ایم"

2011-06-13T23:02:00.000+04:30

ما

قبیله‌ی جوان‌های پیر

در برابر دری ایستاده‌ایم

به انتظار شریف‌ترین مردمان زمین

به انتظار برادری که غم‌هایش را ماه‌هاست ندیده‌ایم

و لبخند‌هایش را

می‌دانیم کسی دزدیده

آن مرد با لبخند نخواهد آمد

در انتظار مردی غمینیم

با یک پاکت بهمن

به نشانه‌ی اشک‌های روزهای فاصله

در اما تفاله‌ی آدم‌ها را بیرون می‌دهد

ما در انتظار امیدیم، زنده‌ترین رؤیاها برای فردا

در اما جنازه تف می‌کند

(+)

به یک مرد "غمین" و تصویرِ لبخند لعنتیِ آرام تنها باری که دیدم‌اش : (+)

هجومش اندامم را می‌تاراند

2011-06-12T01:56:00.001+04:30

"آن دبارد" دوباره گفت:

من می‌ترسم.

"شوون" جواب نداد.

"آن دبارد" تقریبن فریاد زد:

می‌ترسم.

"شوون" باز هم جواب نداد.

"آن دبارد" دولا شد تا حدی‌که تقریبن پیشانی‌اش به میز بخورد، و ترس را پذیرفت.

نادیده‌اش می‌گیری. طفره می‌روی. که شاید مقابله به مثل کند. ندیده بگیردت. ولی هر بار باز می‌گردد: سهمگین‌تر. واقعی‌تر. "اجتناب‌ناپذیر" گمانم توصیف دقیقی باشد. وقت و بی‌وقت نمی‌شناسد هوار می‌شود یک‌دفعه. حتا مطمئن نیستی از هویت‌اش. و این هیولاترش می‌کند. هر چه هست یک مقدار زیادی ترس دارد همراه‌اش و عدم اطمینان. از هیچ چیز مطمئن نیستی. از هیچ چیز مطمئن نیستی و این دست و پایت را به طرز مفلوکانه‌ای از همه چیز و همه جا کوتاه می‌کند. آن‌قدر بی‌رحمانه تمامت را اشباع می‌کند که چاره‌ای نداری جز پذیرفتن‌اش.

عنوان از محمد مختاری

2011-06-11T20:00:00.000+04:30

طفره میرم

از خودم

آخرِ ترمِ آخرین ترم به روایت باگز بانی

2011-06-11T01:02:00.000+04:30

Get me outta here!!

Revolutionary Road

2011-06-07T01:12:00.001+04:30

Photo by James Nachtwey

Field, my field, has seen so much misfortune.

It was drenched in blood,

The blood of the past.

The wind scatters your brave songs

Across the green field.

Songs of the past,

Leaving them alone with your glory,

And right at the end, on a dusty road…

یعنی الان در این لحظه نهایت آرزوم یک همچین چیزی‌ست که این فولدر "آهنگ‌های انقلابی" که با یک خروار آهنگ فوق‌العاده و قدیمی افتاده اینجا، اسم ترک‌هاش معلوم بود. بعد می‌شد یکی یکی دنبال تاریخچه‌ی هر کدام‌ از قطعه‌ها گشت. هرکدام‌شان چنان بار احساسی و شور و هیجانی دارند که رسمن دیوانه‌کننده‌اند. عجالتن بعد از مدت‌ها تلاش و شنیدن 7-8 تا ورژن مختلف، تکلیفم با یکی‌شان روشن شد. اصل آهنگ روسی‌ست که گویا متن شعر اولیه‌اش برای یک سرباز ارتش سرخ در سال 1934 نوشته شده. بعد از آن چه داخل روسیه چه خارج از آن بارها و بارها به زبان‌های مختلف کاور می‌شود. اینجا یک لیست مختصری دارد از کاورها و فیلم‌هایی که ساندترکشان بوده. حتا توی بکراند شروع فیلم "دور افتاده" هم شنیده می‌شود. تم آهنگ آن‌قدر همه جا تکرار شده که برای همه آشنا باشد ولی متن شعرش نه.

Original version by Red Army Chorus: (+)

Another Russian version_ Polyushka Polye: (+)

Italian verion_Lungo la Strada: (+)

Instrumental version: (+)

Tonight will be fine, will be fine, will be fine, will be fine for a while

2011-06-03T01:48:00.001+04:30

خانوم الیزه یک پستی داشتند قدیم‌ترها با این مضمون که "بعضی شب‌ها آدم باید صرفن بگیرد بخوابد". اگر هم بی‌خوابی مزمن گرفت هرجا شد برود جز این فضای سایبر لعنتی. امروز صبح در وضعیتی بودم که وات د هل‏گویان به سرعت پست دیشب رو پاک کردم. نه اینکه چیز خاصی داشت فقط رسیدم به اینکه حالا چه اصراریه کلن.

بعد هم به یک سری اکتشافات رسیدم درباره‌ی ارتباط ساعت پابلیش پست‌ها و محتواشون که هر چی شبانه‌تر بودند حجم غم‌انگیزی و درد و ناله‌شون هم بیشتر بود. و خب کلن هم که ثبات حالت روحی نداریم ما. یعنی در یک بازه‌ی زمانی شب تا صبح، از قعر فاز افسردگی شیفت می‌شویم به اوج فاز مانیاک و برعکس. خلاصه که عجالتن از پریشان-خسته-گویی‌های خود خسته شده و قبل از تغییر فاز مجدد لازم بود این‌ها نوشته شود.

In Russian, it’s vera

2011-05-26T01:25:00.000+04:30

When I light the candle

And get into the water

They pull me out

They kick me out

And they shout, “You’re crazy!”

می‌گذارم زمان از کنارم راهش را بکشد برود. با بی‌خیالی تمام . آن هم درست همین روزهایی که هرقدر بدوم باز عقبم از همه چیز. شروع می‌کنم به نوشتن ایمیلی که مطمئنم از نفرستادنش. درفتش می‌کنم. چندتا خط بی‌هدف روی طرح‌ها می‌کشم که صرفن کاری کرده باشم. می‌روم سراغ فولدر فیلم‌ها. دست می‌گذارم روی همان که نباید. می‌زنم جلو تا اواخر فیلم که شمع را گرفته دستش، پالتواش را با دست دیگر حایل‌اش کرده تا خاموش نشود. تا برساندش به آنجا که باید. با جدیت جلو می‌رود. خاموش می‌شود. برمی‌گردد. و از اول. فکر می‌کنم که همه‌ی عمر، به طرزی ابلهانه شمع به دست سرگردان بودم. سیزیف‌وار. مسخره. بی‌اینکه رسیدنی باشد. یک حس حماقت مفرط دارد. آن‌قدر که دلت بخواهد انگشت بندازی بیخ گلویت بالا بیاوری خودت را.

اضطرابی بی‌هویت، اضطرابی بی‌تاریخچه

2011-05-23T01:41:00.000+04:30

لیدیا، مهمانی را ترک می‌کند و شروع می‌کند به پرسه زدن در شهر. از کنار یک ساعت قدیمی رد می‌شود که کنار خیابان افتاده. از کنار پیرزنی که کنسرو می‌خورد. از کنار ساختمان مخروبه‌ای که کودکی در حیاطش تنها ایستاده و می‌گرید. وارد ساختمان می‌شود و به پرسه‌ی بی‌هدف و بی‌خیالش ادامه می‌دهد. دوربین دیواری را قاب می‌گیرد که رنگ‌هاش ور‌آمده. دست لیدیا وارد کادر می‌شود و تکه‌ای از رنگ را می‌کَند.

آلبرتو موراویا در مورد این لحظه‌ نوشته:

این گویاترین لحظه‌ی فیلم است چراکه پرسوناژِ لیدیا، در این مقطع، با اضطرابی بی‌هویت و بی‌تاریخچه رو‌به‌رو می‌شود و آنتونیونی برای بیان آن تصویری کامل پیدا کرده است. زندگی روزمره‌ی انسان تقریباً همیشه هرج و مرجی بی‌نام و نشان است، که در میان آن، لحظه‌ای عمل آگاهانه یا با انگیزه‌ی مشخص هنگامی که پدیدار می‌شوند –اگر پدیدار شوند- بسیار نادرند. ما بیش‌ترِ اوقات‌مان را در حال کندن رنگ‌های پوسیده از دیوارها می‌گذرانیم. (سینمای جدایی؛ امید روشن ضمیر)

"با ورود به ویلای مدرنی که مهمانی در آن می‌گذرد لیدیا دوباره به جست‌و‌جو در فضا دست می‌زند اما این بار جایی برای گم کردن خودش پیدا نکرده و دائماً در معرض دید دیگران و زیر سنگینی نگاه‌شان قرار می‌گیرد. در نمایی که لیدیا در طبقه‌ی بالای ساختمان است و با جمله‌ی زن میزبان -«خانم پونتونو چرا تنهایی؟»- همه به سوی او برمی‌گردند، معماری او را مانند یک زندانی یا جنسی برای عرضه در ویترین نشان می‌دهد." (مجله‌ی فیلم؛ شماره‌ی 366)

"در آن لحظه چشم تو باید می‌آمد و به تماشای خودش می‌نشست"

2011-05-20T02:44:00.000+04:30

مهدی علیزاده - پاییز 1386

یک دوره‌ از کلاس نقاشی بود که روند متفاوتی داشت. موضوع اصلی پرتره بود. باید یک عکس پرتره‌ی سیاه سفید می‌آوردیم سر کلاس، یک رنگ غالب برای کار انتخاب می‌کردیم و والورهای رنگی را به طور ذهنی می‌گذاشتیم. شبیه شدن به موضوع اصلن صورت مسأله نبود. صرفن شروعی بود برای ذهن و قلم‌مو و انتقال حس و حال کلی مدل. یک بار که حواسم رفته بود پای دیتیل‌ها و شباهت‌ها، آمد بالای سرم یک نگاه متأسف طولانی تحویل داد. رفت از گوشه‌ی کلاس یک بوم کوچک پیدا کرد. گذاشت روی سه پایه. خیلی ناگهانی سطح میانی بوم را پوشاند با رنگ سیاه. بعد هم تاش‌های خالصی که روی هم و پشت سر هم روی بوم روانه ‌شدند. تا چنددقیقه فقط حجم انبوهی از رنگ‌ بود. بعد آرام و کم‌کم از گستره‌ی آن هم رنگ، فرم یک چهره خودش را کشید بیرون. آخرین ردِ قلم‌مو را که گذاشت چند قدم رفت عقب، که تمام. تایم گرفتم. کل پروسه حدود 100 دقیقه شد. هیچ وقت هم نفهمیدم که تمامن بداهه بود و بدون هیچ تصور قبلی شروع کرد به نقاشی‌، یا نه، تصویرش از مدت‌ها قبل جایی از ذهنش رخنه کرده بود.

نتیجه‌‌ی دوره این شد که روی چهره‌ها حساس‌ترمان کرد. روی لحن و خطوط‌شان. روی نگاه‌هاشان. تک‌لحظه‌هایی هستند که موقعیت‌شان، موقعیت عکاسی نیست. ولی یک نیاز مبرمی هست برای ثبت‌شان. حیفت می‌آید از اینکه در یک آن، بیایند، بروند، تمام شوند. اصلن یک بیماری خانوادگی خطرناکی داریم ما، با سندرم بارز آرشیو جمع کنی و بک‌آپ‌گیری‌. به نظرم، چشم آدم هم باید یک دکمه‌ی استیل‌شات می‌داشت که آرشیو می‌کرد بعضی "آنِ واحدها" را. بعد می‌شد هراز گاهی رفت سراغشان. یک دل سیر می‌نشست به تماشا. می‌شد با فراغ بال، بوم را روی سه‌پایه تنظیم کرد. رنگ‌ها را یکی یکی روی پالت چید و شروع کرد به باز گفتن از آن همه اتفاقی که در یک لحظه می‌افتد. شروع کرد به روایت شخصی از آدم‌ها.

روحم مغاک صاعقه‌های نهفته است

2011-05-03T02:08:00.000+04:30

اینک نسلی که با برآمدن آفتاب

در تیرگی فرو

می‌رود.

اینک تبار من

با خواب‌های تلخ و پریشان کودکانش.

صبح برای یک ساعت کلاس باید ساعت 6 بلند شوی. برای یک ساعت کلاس باید 3-4 ساعت از روز توی راه باشی و از بین همه‌ی کلاس‌ها تنها کلاسی که تعداد غیبت‌هات پر شده باید همین یک ساعت درس امروزت باشد. شب قبل به شیوه‌ی مرسومِ این چند وقتت با چراغ روشن اتاق خوابیده‌ای. این یعنی کلی کار انجام نشده مانده و باز خوابت برده. خواب پر از استرس و بی‌آرامش، سردردِ صبح اول وقت. با این وضعیت نشسته‌ای توی سرویس. کتاب را باز می‌کنی شروع می‌کنی به خواندن. همه چیزش ظاهرن خیلی دورتر از زندگی توست ولی به طرزی آزاردهنده ملموس و درک شدنی‌ست. به طرزی غریب واقعی. مخصوصن با این شرایط و احوالات این یکی دو سال اخیر. آهنگ‌های توی گوشت با متن همراه می‌شوند. آن‌قدر که مدام دستت برود سمت چشم‌ها که یک وقت کسی از جمعیتِ 30-40 نفره‌ی سرویس متوجه چیزی نشود. تا برسی دانشگاه تبدیل می‌شوی به یک توده‌ی اضطراب. از اتاق حراست رد می‌شوی. آینه گذاشته‌اند که بچه‌ها متوجه‌"ظاهر"شان بشوند لابد. تو یک قیافه‌ی آشفته‌ی خسته‌ی مچاله می‌بینی که زندگی‌اش مثل سیم‌های هدفون، ناخواسته مدام در هم می‌پیچد. مدام ‌پیچانده می‌شود.

همه چیز خیلی ناپایدارتر و متزلزل‌تر از چیزی‌ست که باید باشد. خیلی بی‌ثبات‌تر.

عنوان و شعر از محمد مختاری

Unknown track

old songs, old memories, old friends

2011-04-28T23:31:00.000+04:30

Mario Giacomelli

Old friends, old friends,

Sat on their parkbench like bookends

A newspaper blown through the grass

Falls on the round toes

of the high shoes of the old friends

Old friends, winter companions, the old men

Lost in their overcoats, waiting for the sunset

The sounds of the city sifting through trees

Settle like dust on the shoulders of the old friends

[Can you imagine us years from today,

Sharing a parkbench quietly

How terribly strange to be seventy]

Old friends, memory brushes the same years,

Silently sharing the same fears

[+]

معیارت زمان هم که باشد، 16 سال آشنایی و 10 سال رفاقت در مقیاس سن‌ ما کم چیزی نیست. اصلن همین شعر بالا، گویاست به اندازه‌ی کافی. "Bookends"،هم اسم آلبوم است هم اسم قطعه‌ی بعدیِ این آهنگ. بوک‌اندها همان نگه‌دارنده‌هایی‌ هستند که انتهای ردیف کتاب‌ها می‌گذارند برای فرو نریختن‌شان. همان نقشی که بعضی آدم‌ها دارند در زندگی.

For M

Because something is happening here But you don't know what it is

2011-04-26T22:59:00.003+04:30

کُلد استاپ می‌خورم و راه می‌افتم طرف خونه. پیاده‌رویش 10 دقیقه بیشتر نیست ولی به نظرم هیچ وقت نمی‌رسم. انگار یک دستی از پشت می‌کِشدم عقب. هر قدمم توی آسفالتِ پیاده‌رو فرو می‌رود. مثل باتلاق. فاصله‌ام تا زمین کم و کمتر می‌شود. کوتاه و کوتاه‌تر می‌شوم. صبح "وایت ربیت" گوش می‌کردم و حالا هی در ذهنم تکرار می‌شود که

One pill makes you larger,

And one pill makes you small

(بعله فقط کلد استاپ بود!)

مثل وقت‌های سرگیجه، صداها همه از فاصله‌ی دورند. قیافه‌های دفرمه شده از کنارم رد می‌شوند. لابد دارند درجه‌ی حماقتم را تخمین می‌زنند از ژاکتی که توی این گرما پوشیدم.

And your mind is moving slow

ذهن گیج و منگم می‌رود به نمایشگاه تابستان زهرا. محوطه‌ی کاخ سعدآباد. خیلی بی‌ربط به فضا و آدم‌هاش، وایت ربیت گذاشته بودیم و خوشحال بودیم برای خودمان. گرما کشنده بود. بالای سرمان تجمع کلاغ‌ها بود. کیف و شال قرمزم به گند کشیده شد و البته که ما همچنان خوشحال بودیم.

نرسیده می‌روم سراغ ترازو. شد دو کیلو توی همین 2-3 ماه. می‌دانم که ربطی به سرماخوردگی ندارد. می‌افتم روی تخت. یک جورِ خوبی آرام و منگ و پر از هذیان و فکرهای خیلی بی‌ربط. سرگیجه، آشفته‌تر می‌کند فکرهای درهم برهمِ همیشه‌ام را. صدای بونو می‌پیچد توی سرم: وِرتیـــــگو وِرتیــــــــگو. فکر می‌کنم دیگر از تخت جدا نمی‌شوم هیچ وقت. چسبیده‌ام بهش. من در تخت یا تخت در من رسوخ کرده.

When logic and proportion

Have fallen sloppy dead

4 ساعت خواب و حالا فقط رخوت و سستی، یک سردرد ملایم در پس‌زمینه و سؤال همیشه پایدارِ این چند وقت که حقیقتن چه مرگم است. به قول آقای باب دیلن یک اتفاقی دارد می‌افتد. یک چیزی شده که نمی‌فهممش. یک چیزی درست نیست و هیچ ربطی هم به سرماخوردگی ندارد.

Things are going to slide, slide in all directions

2011-04-22T04:17:00.000+04:30

Jenny Saville_ 1995

.. در قرنی که پشت سر گذاشتیم، به دلیل عواقب شوم و نتایج زیانبارِ شماری از دستاوردهای بشری و خسارت‌های جبران‌ناپذیرش، پیکره، برای شناخت و بیان قاموس واقعی انسان، دست‌مایه‌ی هنرمندان بسیاری قرار گرفت و بدین منظور کالبد شکافی شدند... ترسیم عینی پیکره به عنوان بیان یکپارچه‌ی هویت انسان، دیگر برای طراح، خیالی دروغین به حساب آمد. روایت شخصی از درونیات، اعتراف به این شکل‌های کاذب بود، یکپارچگی که هنوز سنت دینی بر آن پافشاری می‌کند، در این سده از هم پاشید. تنهایی عریان آدم‌ها و عمق فاجعه‌ی زیستن در در کلان‌شهارها در فریاد معترض آنان شنیده شد. ریشه‌ی این هراس‌ها و خفقان انباشته، در ناموزونی پیکره‌های مچاله شده‌ی قرن به وضوح نمایان است.

طراحی فیگوراتیو _ محمد پرویزی / مجله‌ی تندیس 122

22 سالش بود که ساعتچی شروع کرد به خرید نقاشی‌هایش و دو سال بعد نمایشگاهی از آثار وی را در گالری‌اش به نمایش گذاشت. کارهایش ملغمه‌ای‌ست زنانه‌ از آثار بیکن، فروید و دکونینگ. از عکس‌های اروتیکِ بیل برانت گرفته تا فرآیند جراحی پلاستیک، کتاب‌های پزشکی و تصاویر کبودی‌ها و آبله‌ها همگی منابع الهامش بودند. نقاشی بالا را وقتی کشید که فقط 25 سال داشت. کارهای ویرانگرش از تندیسِ هشت سال پیش خیلی واضح و روشن یادم مانده بود. خوب نشان می‌دهند خفقان و فلاکت آدم امروز را.

فضا، دیوانه‌تر از آن بود تا کلمه‌یی باشد در نزد خدا * ‏

2011-04-21T19:56:00.000+04:30

Mohammad Tehrani

دور

flv و mp3

گروه سنتورنوازان

آهنگساز: سیامک آقایی

* بیژن الاهی

and if you find that moment it lasts forever

2011-04-12T15:02:00.000+04:30

وسط هیاهو و شلوغیِ صرفن_گذشتنِ_روزها، گاهی، زمان یک‌دفعه کش می‌آید. مثل یک فیلمِ روی دورِ تندِ چند ایکس که به وضعیت نرمالش بر‌گردد. دیروز برای سه ساعت، همه چیز آرامِ آرام بود. 8 تا میس کال و مسجِ زود بیا سر کلاس هم خرابش نکرد. پخش شده بودیم توی علفزار دانشگاه. گوسفندهای درونمان را حسابی چراندیم. غلت زدیم. حرف زدیم. نشستیم. کتاب‌های رسیده از یک دوست خیلی عزیز را گذاشتیم وسط. دوتایی مراتب قربان صدقه‌مان را نثارشان کردیم. یک طرف کوه بود. یک طرف ساختمان‌های آجری کوتاه. صدای تمرین درامز بچه‌ها می‌آمد. گاهی هم ویولن. کنارمان فوتبال بازی می‌کردند. کنارترمان دو گروه از بچه‌ها نشسته بودند. همه با لباس‌های رنگی‌رنگیِ خوشحال. همه چیز در حد نقاشی‌های رنوار خوش‌بخت و خوش‌رنگ بود.

تمام دو ساعت طول مسیر، یک لبخندِ منبسط بودم. کتاب‌ها را به تناوب ورق می‌زدم اولین صفحه‌شان را می‌خواندم منبسط‌تر می‌شدم.

بعضی روزها را می‌شود تا مدت‌ها نشخوار کرد.

پ.ن: درفت مانده از دیروز

خالی به چون درختی که خواب‌هاش تمام کرده باشد*‏

2011-04-08T06:23:00.003+04:30

Afshin Pirhashemi

Sylvia: Sometimes I feel like I'm not... solid. I'm hollow.
There's nothing behind my eyes. I'm a negative of a person.

It's as if I never.. I never thought anything. I never wrote anything. I never felt anything.

Sylvia (2003)

* محمدرضا اصلانی

2011-04-01T05:16:00.001+04:30

یک وقت‌هایی هم نوشتن آن‌قدر سخت می‌شود که باید کسی باشد، بنویسدت.

حیاط خانه از عطری هذیانی سرمست است*‏

2011-03-30T12:40:00.002+04:30

Edouard Vuillard L'entrée de la ville 1903

...این زنگ‌ها، همچون مناظر و صداها و احساساتِ تابناک و به ظاهر تصادفی که پروست و فروید یک قرن بعد در آنها به کاوش خواهند پرداخت، فاوست را به کلیتِ حیات مدفون شده‌ی کودکیش پیوند می‌دهد. سیل‌بندهای خاطره در ذهن او گشوده می‌شوند، امواج عواطف از دست رفته _عشق، آرزو، ملاطفت، وحدت_ بر او سرازیر می‌شود، و فاوست در اعماق آن جهان کودکی غوطه‌ور می‌شود که کل دوران بلوغ وی موجب فراموشی اجباری آن گشته بود.

تجربه‌ی مدرنیته / مارشال برمن

صبح، صبح خیلی زود می‌آید سروقت تک‌تک‌مان. بیدارمان می‌کند که برویم نمایشگاه گل. به یادِ نمی‌دانم چند سال پیش. 15 شاید. هر از چندگاه صبح خیلی زود می‌رفتیم میدان، فروردین و اردیبشهت بیشتر. دسته‌های تازه‌ی گل‌ها را یکی‌یکی جدا می‌کردیم. مست و خرامان برمی‌گشتیم. همان موقع سهم خاله را که آن موقع دیوار به دیوار خانه‌مان بودند می‌دادیم. بعضی‌هاشان را مامان جدا می‌کرد برای خشک کردن. ساقه‌هاشان را کوتاه می‌کرد. دورشان بندی می‌پیچید. بعد در تاریک‌ترین کنج‌های خانه آویزان می‌کرد. همیشه یکی دو دسته گل در اتاقک خرپشته‌ی بام پیدا می‌شد. گوشه‌ی کمدها هم.
حالا از دیروز بوی گل‌ها از تمام خانه سرریز شده. وارد که می‌شوی هجوم عطرشان گیجت می‌کنند. برای من مثل بعضی قطعه‌ها، مثل بعضی تصاویر، مثل همین نقاشی ویار، حکم زنگ‌های کلیسا را دارند برای فاوست. پرتم می‌کنند به سال‌های دور.

چند وقتی‌ست "زنگ‌ها" به طرزی نگران کننده‌ بیشتر و بیشتر می‌شوند.

*شاملو